pipyjim_blog

Καλημέρα! Είμαι το πρωινό σου χαμόγελο! ...μην κάνεις πως δε με ξέρεις, εγώ είμαι! Μην προσπαθείς να με διώξεις, θα είμαι πάντα μαζί σου, υπάρχω από τότε που γεννήθηκες και θα σε ακολουθώ για πάντα... Γιατί όμως με κρατάς κρυμμένο; Γιατί δε μ' αφήνεις να δω τους υπόλοιπους ανθρώπους, όταν η μέρα ξεκινάει, ο ήλιος λάμπει -ή έστω έχει ομίχλη- και τα πουλάκια κελαηδούν; Πόσο δύσκολο σου είναι να με δείξεις στους φίλους σου και στους γύρω σου; Αφού άλλωστε το ξέρεις...από εμένα εξαρτάται άμα θα πάει καλά η μέρα σου... Όχι, όχι μη μου κουνάς εμένα το κεφάλι... δε στα 'πανε καλά! Δε φταίνε οι εξωτερικές συνθήκες που νιώθεις ότι σήμερα είναι μια χάλια ή έστω αδιάφορη μέρα... εσύ φταις! Που με αντικατέστησες με αυτήν την ηλίθια γκριμάτσα αδιαφορίας... ποιον; Εμένα! Που για μένα γράφτηκαν τα πιο πολλά τραγούδια, χάρη σε μένα οι άνθρωποι ερωτεύονται κι εγώ μπορώ να λύσω όλα τα προβλήματα! Είσαι υπεύθυνος της μοίρας σου λοιπόν... Και μετά απ' όλα αυτ...

Κλείσε τα μάτια. Χαλάρωσε. Καθάρισε το μυαλό σου. Εντελώς. Να μην υπάρχει τίποτα μέσα. Βάλε μια νύχτα. Βάλε έναν ουρανό, μπλε, βαθύ μπλε, σχεδόν μαύρο. Μ’ ένα μάτσο αστέρια πεταμένα από ’δω κι από ’κει. Βάλε μια παραλία. Υπάρχει ένα μικρό κυματάκι, πολύ μικρό, ίσα-ίσα να ενοχλεί την ησυχία. Να! Άκου το! Βάλε ένα φεγγάρι. Ή καλύτερα μια πανσέληνο. Να κρέμεται απ’ τον ουρανό. Και μετά να πέφτει στο νερό. Δες! Το φως του σχηματίζει έναν δρόμο πάνω στην επιφάνεια. Το μονοπάτι του φεγγαριού. Αν θες, μπορείς να το διασχίσεις. Αλλά μπα, όχι. Ίσως κάποια άλλη φορά. Τώρα λες, ας μείνω εδώ. Βάλε και μια φωτιά, μικρή, όσο φτάνει για να σε ζεσταίνει από την ψύχρα. Κοιτάς το ρολόι. Πήγε τρεις. Το ξανακοιτάς. Μπα… δε το χρειάζεσαι. Βγάλ’ το και θάψ’ το μεσα στην άμμο. Δε το έχεις ανάγκη πια. Βάλε και κάποιον να παίζει κιθάρα. Τώρα παίζει ήρεμα. Κάτι αρπισμούς, κάτι μελωδίες…άκου! Παίζει το «θάλασσα, ερωμένη μου»! Το θυμάσαι; Εκεί που σβήνει ο βοριάς /κι η καταιγίδα γίνεται σταγόνες /εκε...