pipyjim_blog

Μαζεύτε τα και σπιτάκια σας. Έπρεπε να το είχατε κάνει καιρό τώρα, αλλά η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και ήρθα να σας θυμίσω κάτι. Το ότι έχετε ξεπεράσει κάθε όριο το ξέρετε. Το ότι καταστρέψατε το περιβάλλον, σκοτώσατε ολόκληρους λαούς, θεοποιήσατε το χρήμα. Αλλά πλέον κάνετε το χειρότερο από όλα, και το πιο ηλίθιο : Καταστρέφετε λίγο-λίγο τους εαυτούς σας. Με τα σόσιαλ μίντια και τα έτοιμα φαγητά, με τις βιαστικές συναντήσεις και τις ταχύτατες σπουδές, ξεχνάτε το πιο σημαντικό. Ξεχνάτε να βρείτε χρόνο για την οικογένεια σας, για τους φίλους, όχι αυτούς που σας έδεσε η ρουτίνα, τους άλλους, τους κοντινούς που είχατε για δεδομένους. Ξεχνάτε να διαβάσετε πολυσέλιδα βιβλία, να εμπνευστείτε, να παίξετε μουσική. Να βρείτε χρόνο να αναλογιστείτε πού πάτε, αν άξιζε το μονοπάτι που πήρατε, χρόνο για να δείτε την ζωή σας (αυτή την καθημερινή τρέλα) από έξω. Πέρασε καιρός τώρα που δεν βρήκατε ευκαιρία να κάνετε ένα δύσκολο φαγητό, να πάτε για τρέξιμο στο δάσος, να ...

Πού πάει;; Πού πάει;; Τώρα… ρωτάς όντως; Γίνεται φυσαλίδες στην κρέμα του φρέντο καπουτσίνο που παρήγγειλες ένα απόγευμα στο αγαπημένο σου μαγαζί, στην ιδανική πόλη. Γίνεται σαπουνόφουσκες στα σκοινιά του περιπλανώμενου, και κάπου ανάμεσα στις ίριδες που πλευρίζει ο ήλιος, εκεί πάει και κουρνιάζει ο έρωτας γιατί δεν του αξίζει κάτι λιγότερο, κάτι πιο συνηθισμένο. Γίνεται… αναπάντητα ερωτήματα. Χάνεται ανάμεσα στους καπνούς των μπαρ που δε σύχναζες παλιότερα. Πηγαίνει και στρογγυλοκάθεται (ναι, στρογγυλοκάθεται) στο πίσω βαγόνι της β’ αμαξοστοιχίας κι αναρωτιέται αν άξιζε που έμεινε τόσο καιρό στον προηγούμενο σταθμό. Κρύβεται κάποιες φορές -γιατί φοβάται ότι θα εξαφανιστεί οριστικά-  σε όλες εκείνες τις αναμνήσεις που δεν γίνεται να είναι τόσο απλές κι εσύ να τις βλέπεις μαγικές. Κι όταν έρχεται η ώρα του να αποχωρήσει, γιατί πάντα αποχωρεί, σε κοιτάζει με βλέμμα λάγνο και σου κάνει το σινιάλο κινητού τηλεφώνου “ hey babe … call me back...

Νομίζω ότι δεν φοράω ποτέ ρολόι για να μην βλέπω την ώρα και αγχώνομαι να προλάβω αυτά που πρέπει να προλάβω. Μου φαίνεται ότι το ρολόι κλέβει τον χρόνο μέσα από τα χέρια μου. Παίρνει τις ώρες, τα λεπτά και τα δευτερόλεπτά μου. Προχτές ήταν αργία και είχα την φαεινή ιδέα να στριμώξω μες στη μέρα όσα είχα αμελήσει τόσο καιρό. Έκανα φασίνα, πήγα σε αναπληρώσεις μαθημάτων και μετά μάζεψα τα κομμάτια μου και ξεκίνησα προς το κέντρο της πόλης. Στις 7.30 έφτασα στην Στέλλα, απλώθηκα στον καναπέ της και της είπα ότι δεν θα κάτσω για πολύ, για κανένα μισάωρο μόνο. Στις 8.30 έφυγα βιαστικά γιατί είχα αργήσει για τον επόμενο καφέ και στις 9 καθόμουν αναπαυτικά στην καρέκλα της καφετέριας. Επιτέλους θα ξεκουραζόμουν από το τρέξιμο της ημέρας. 10 η ώρα σκέφτηκα, γιατί να μην πάω να βρω λίγο την Αναστασία και τον Δημήτρη που θα ήταν κάπου εκεί και θα τριγυρνούσαν, και είχα τόσο καιρό να τους δω; Και στις 10.45 βρεθήκαμε για βόλτα. Περπατήσαμε λίγο πιο γρήγορα στον δρόμο για τ...

Να την. Αυτή είναι η Ανλή. Ξυπνάει κάθε μέρα στις 7, καβγαδίζει με το ξυπνητήρι που δεν κλείνει, βάζει μισοκοιμισμένη τα καλά της ρούχα και πίνει ένα βιαστικό φρέντο εσπρέσο στο δρόμο για τη δουλειά. Στη διασταύρωση Εγνατία με Λαγκαδά,   η κίνηση μπλοκάρει, ο καφές τελειώνει και ανοίγει δυνατά το ραδιόφωνο μήπως την ξυπνήσει λίγο παραπάνω μέχρι να φτάσει στην υπηρεσία της. Πετυχαίνει το καινούριο τραγούδι του Ian Brown , του τραγουδιστή των Stone Roses . Η Ανλή είναι δημόσιος υπάλληλος και κάνει ό,τι κάνει κάθε δημόσιος υπάλληλος. Από τις 8 έως τις 4 καθημερινά, συνεργάζεται με ανθρώπους βαριεστημένους, ανέχεται ανυπόφορες καταστάσεις και εξυπηρετεί χιλιάδες δυσαρεστημένους πολίτες. Όταν το ρολόι δείξει 4, ξεπαρκάρει το αμάξι της και παίρνει το δρόμο του γυρισμού. Κλείνει στο πορτ-μπαγκάζ της όλες τις γκριμάτσες θυμού και όλα τα άδεια, νεκρά βλέμματα που συνάντησε μες στην μέρα της. Κάποιες φορές καθώς επιστρέφει από τη διασταύρωση Εγνατία με Λαγκαδά, όπου όλα...